Volunteer testimonials

ZennaZenna Brueren, February and March 2014

I volunteered in Imani, Nairobi, for six weeks and these weeks have been very valuable for me. It was a great experience to be with such sweet children, who loved and appreciated me just as much or maybe even more than you love and appreciate them. They needed a lot of attention and I had the opportunity to give them the smile and hug they deserved. The 24 children I watched over were 1 to 3 years old. I helped them with basic things like feeding, changing or putting to bed. But the more important part was giving them tender loving care and having fun with them. While all the children were sleeping I had a hot Kenyan meal in the kitchen.
When my day ended I bought a delicious typically Kenyan snack called ‘mandazi’ from the local market opposite to the Imani house and walked through this market. Then I waited in the hot sun for a bus, the ‘matatu’, a crazy but cosy bus which would take me home. Every day I enjoyed this trip home. You could see a lot and slowly became part of the chaos. It was really nice that the compound I lived in was luxurious and safe. Tired after a day of work I could relax and do whatever I wanted at home.

Zenna bij ImaniDuring the first week in Imani a new child was brought in. I could really see the anxiety and confusion in his eyes, what was he doing here? He didn’t know how to act in this new unknown place. It was beautiful to see him getting used to Imani so quickly and already after a week he was one of the happiest children of my group, always smiling and playing.
The time in Imani still contributes to my way of thinking now. It’s not that I changed my lifestyle but I did learn to appreciate the wonderful little things in life. Which may be normal for me, but so precious in other places in the world. Volunteering in Imani is hard sometimes, but you get a lot of great experiences and important life lessons in return. One of the housemothers told me not to hold the children for too long because then ‘’they get used to the hands’’. These housemothers don’t get the opportunity to hold nor hug the children since they have a lot of hard work to do. I would definitely recommend going to and working for Imani, for yourself as much as for the children. Wouldn’t it be great if there were enough helping hands to get used to?

Juli en Augustus 2014: Verslag van Marloes Rombouts

Na bijna een half jaar voorbereiden en aftellen, was het dan eindelijk zover…..voor twee maanden naar Kenia om te helpen bij Imani Rehabilitation Agency.
Meteen mijn eerste dag aan de slag gegaan in groep 2 van het baby huis. Deze kinderen waren ongeveer tussen de 9 en 14 maanden. Een leuke groep kinderen met enthousiaste ‘aunties’.

De eerste dagen vooral kennis gemaakt met de kinderen, maar ook met het dagelijkse ritme. Na een paar dagen zat ik al volledig in het ritme en leerde de kinderen mij steeds beter kennen. In deze twee maanden heb ik meegedraaid in het dagelijkse programma: verschonen en aankleden in de morgen, eten geven en een slaapje in de middag, eten en pyjama’s aan en naar bed. Tussendoor was er zat tijd om heerlijk met de kinderen te spelen. Met mooi weer in de ochtend, gingen we met de kinderen naar beneden om buiten te spelen. Als het weer in de middag opklaarde, dan zochten we op het balkon de zon op!
Tijdens deze twee maanden ben ik mee geweest naar de kliniek. Hier gaan de kinderen naar toe om deel te nemen aan het vaccinatieprogramma. Hetzelfde principe als het Nederlandse consultatiebureau, maar toch weer een hele ervaring op zich. Ook zijn we met een grote groep kinderen naar het ziekenhuis geweest. De oudere kinderen kregen hier een check-up en de baby’s kregen een intake. Twee super ervaringen die veel indruk hebben gemaakt en die mij nog langs bij zullen blijven.

In een paar dagen tijd was ik helemaal aan het ritme van Imani gewend en heb ik heerlijk kunnen genieten van de kinderen. Kinderen die lekker ondeugend zijn en je flink uitproberen, maar die in die twee maanden ook erg aan je gewend raken.
Mijn tijd bij Imani is eigenlijk niet te omschrijven. Ik heb het fantastisch gehad, veel meegemaakt en veel ervaring op gedaan. In die twee maanden ben ik erg gehecht geraakt aan het land, aan de cultuur, maar vooral aan de kinderen bij Imani. Iedere ochtend kreeg ik knuffels en zag ik allemaal lachende gezichtjes en dit mis ik nu toch wel. Mijn doel is om over een tijdje weer langs te kunnen bij Imani om me nogmaals in te zetten voor deze prachtige organisatie.

Helpen

Je kunt ons helpen met een gift op NL44ABNA0437433005 ten name van Stichting Imani